Het boek van Enore




Het boek van Enore
In de afgelopen 6 weken zijn er drie reizen naar de indianen geweest. Het lijkt er op dat dat er ook steeds meer gaan worden. Dat is fantastisch nieuws, behalve voor onze auto.

De eerste reis.

De Bijbelschool bij de indianen goed. We hebben twee reizen gemaakt voor de lesweken daar. 
Voor de eerste reis van deze twee hadden we een 4×4 te leen. Dat was echt een enorme zegen. In plaats van 300 kilometer om te rijden konden we nu aan de zuidkant het reservaat inrijden. Eerst klimmend een smal en steil weggetje op naar de hoogvlakte en daarna nog 100km het reservaat doorkruizen over vooral mulle zandwegen. Met onze eigen auto is dat een veel te groot risico. Als het droog is kom je er wel doorheen, maar zelfs dan is de slijtage aan de auto groot. Tijdens de regentijd is het met onze auto sowieso een slecht idee om dwars door het reservaat te rijden. De wegen veranderen dan van zandweggetjes in modderbaden en op sommige plekken wordt het dan behoorlijk glad.
Dat gebeurde ook deze keer midden in het reservaat.  Een korte maar flinke regenbui en de zandweg was omgetoverd in een waterbaan. Met een 4×4 met al zijn aanpassingen is het zelfs dan nog goed te doen. Onze auto had allang vast gestaan. 
Middenin zo’n reservaat ben je dan helemaal op jezelf aangewezen. Geen bereik met de telefoon en tegenwoordig ook geen radionetwerk meer.
Omdat we met een andere auto waren konden we ook een aantal andere dorpen bezoeken op de heen en terugweg. Erg goed om de contacten bij te houden. In elk dorp hebben we met de mensen uit de bijbel gelezen en met ze gebeden. Verder natuurlijk ook veel bijpraten.

De lesweek had twee onderwerpen. De eerste was het leven van Jezus en de tweede Evangelisatie. De lessen werden erg goed opgepakt. Tijdens elke week is er ook een dagdeel dat we naar een ander dorp gaan om te evangeliseren. Deze week was een beetje anders. We zijn naar een dorp geweest waar een van de dorpsleden net overleden was. Ze was overleden aan een medische fout. Het was een behoorlijk triest verhaal. Na het overlijden begonnen verschillende dorpsleden demonen te zien en vielen daarna vaak flauw. We hebben met alle leerlingen samen daar met ze gebeden. De situatie werd door de gezondheidsdienst ook erg serieus genomen en van alle indianen werd bloed afgenomen voor onderzoek. 
Met de leerlingen is afgesproken dat ze regelmatig naar het dorp gaan om ze bij te staan. 
In principe is dat ook het doel van de bijbelschool. De indianen zelf voorbereiden om anderen te bereiken en bij te staan.

Een triest moment.

De volgende reis kwam een paar weken later. In het dorp waar Suzana is opgegroeid overleed onverwachts het voormalige stamhoofd. Hij was al behoorlijk oud. Hoe oud weet niemand precies, maar dik in de 80 zeker. Zijn oudere broer wordt in de negentig geschat. Hij begon al tekenen van alzheimer te krijgen maar was nog erg actief. Op zondag was hij nog vrolijk in de kerk geweest en had hij morgens vroeg nog onder de mangoboom naast de hut oude, zeg maar, Johan-de-Heer liederen gezongen. Samen met zijn broer stond hij bekend als goede traditionele zangers van deze indianenstam. Achteraf was het opvallend dat hij tegen zijn ook al bejaarde dochter zei dat hij vandaag op reis ging en of ze meeging. Ze ging niet mee en hij ging alleen aan de wandel. Hij heeft een behoorlijk stuk gelopen naar een plek waar het dorp ongeveer 20 jaar geleden was. Daar is hij door een bijenkolonie van de honingproductie van het dorp zelf aangevallen.

In het dorp misten ze hem op een gegeven moment en zijn ze zijn spoor gaan volgen. Toen ze hem vonden zat hij onder de bijen. Ze hebben hem meegenomen naar het dorp en daar bleek dat er ook bijen in zijn mond zaten. 
De gezondheidsdienst is er bij gehaald maar die hebben tot ieders verbazing niks gedaan. Wat alles moeilijker maakte is dat iedereen die een auto heeft niet in het dorp was en er was daardoor geen vervoer om hem naar de stad te brengen.
Hij is uiteindelijk de volgende morgen overleden. Het laatste wat hij zei was wel weer mooi, ”Glorie aan God Halleluja”. 

Hij was het stamhoofd die de ouders van Suzana uitnodigde om te komen vertellen over “het boek van Enore”. Enore is het woord dat deze indianen voor schepper/God gebruiken.
Hij behandelde veel kinderen als zijn eigen kinderen of kleinkinderen. Suzana en haar broers en zus zien hem dan ook als hun indianen Opa. Hij wordt binnen de hele stam gezien als een van de grote stamhoofden.
De schok was dan ook groot voor iedereen. Meteen na het overlijden om 4 uur ‘s morgens werd er al gebeld naar Suzana. Haar telefoon stond uit dus we hebben dat pas wat later gezien. Ook via WhatsApp en Facebook kwamen berichten binnen met de vraag of we alstublieft konden komen.
Ons enige probleem was dat de auto een storing had.
We zijn snel naar de garage geweest en die dachten de storing opgelost te hebben en we zijn dus op pad gegaan met de jongens.
Halverwege bleek de storing niet opgelost te zijn maar de motor bleef normaal lopen. Het was inmiddels al donker toen we aankwamen bij het smalle weggetje dat omhoog gaat naar de hoogvlakte waar het reservaat is. Middenin de klim op een van de stilste stukken gaf de motor geen kracht meer. Daar sta je dan. Omkeren kan niet want het is te smal. En klimmen wil ook niet. We hebben eerst een tijdje gewoon stil in onze auto gezeten. Daarna hebben we eerst gebeden. Met wat creatief rijden en een berg hulp van boven zijn we het steile stuk toch nog opgekomen. Uiteindelijk kwamen we met vertraging toch nog veilig in het dorp aan. De overledene was inmiddels begraven in de hut. Dat is daar gebruikelijk omdat men familie leden niet wil begraven ergens waar ze of steeds in de hete zon liggen, of het steeds op ze regent. 

We hebben die avond en de volgende morgen veel met de mensen in het dorp gesproken en gebeden. Mooi om te zien dat men ondanks de verschrikkelijke omstandigheden weet dat hij nu op een betere plek is. Het blijft moeilijk omdat ze (en wij) hem natuurlijk missen, maar we mogen weten dat we hem in de toekomst weer zullen zien.

Verlichting.

Nog geen week later was het tijd voor de derde reis. Dit keer was het niet als gezin maar Jacco is samen met Suzana’s moeder en nog een medewerkster van de bijbelschool naar de indianen vertrokken. Het was weer tijd voor een lesweek van de bijbelschool. De auto was nog net op tijd weer in orde en dit keer gelukkig ook echt. De lesweek stond in het teken van de fundamenten van het christelijk geloof. Onze grootste uitdaging bleek deze week de elektriciteit te zijn. Op maandag na een reis van 13 uur kwamen we in het dorp aan en binnen een uur was ineens de elektriciteit uitgevallen. Dat is lastig omdat we die avond de eerste les gepland hadden. 
Jacco is met de voorganger uit het dorp gaan praten en tijdens het gesprek kwam de elektriciteit gelukkig terug. De meeste leerlingen waren al naar huis omdat het er niet naar uitzag dat het ging werken. Gelukkig zijn de indianen enorm gemotiveerd en is een van hen iedereen persoonlijk gaan roepen. Dat betekent ook naar twee andere dorpen om mensen te roepen. Tegen de tijd dat iedereen er was had de les al 2 uur vertraging. Maar uiteindelijk was het een goede tijd. De rest van de week ging prima totdat we op donderdagavond weer hetzelfde probleem hadden. Jacco had een noodlamp bij zich die maandag nog niet opgeladen was maar nu wel. Die heeft hij opgehangen bij de overkapping waar de lessen waren. Langzaam kwamen de leerlingen tevoorschijn. Grappig genoeg toen iedereen er was, kwam de elektriciteit ook terug.

De les die we geleerd hebben is dat we dus meer noodverlichting mee moeten nemen in de regentijd.

Tijdens de lesweek hebben de leerlingen ook weer een ander dorp bezocht. Normaal gesproken sprak een  van de leraren van de bijbelschool als er een kleine dienst gehouden werd. Deze keer hebben we de leerlingen zelf alles laten regelen en doen, zoals spreken en aanbidding. Ze waren behoorlijk zenuwachtig maar het ging uiteindelijk allemaal prima.

God aanbidden ongeacht de omstandigheden.

Op de terugweg na de lesweek zijn ze nog naar het dorp gegaan waar Suzana is opgegroeid. Er was een conferentie gepland. Normaal gesproken worden die gecanceld als iemand overlijd. Deze keer was het thema “God aanbidden ongeacht de omstandigheden”. Ze hebben als dorp besloten dat het juist daarom door moest gaan. Met zo’n thema kun je je voorstellen dat het een emotionele conferentie werd. Het was absoluut geen trieste conferentie maar zeker een uitdaging voor velen om te blijven aanbidden na zo’n moeilijke week. Constant zagen we mensen met rode ogen van de emotie om ons heen. Maar hoe sterk is zo’n boodschap ook juist op zo’n moment.
De mooiste afsluiter was dat Joyce, een van de indianen kids gedoopt werd. Ze was de eerste die, toen we voor het eerst met de jongens naar de indianen gingen, Elijah en Zion op sleeptouw nam. Elijah kon amper lopen en ze was zelf maar net iets groter maar droeg hem het hele dorp door. Die vriendschap is er nog steeds.
Joyce hoorde dat Jacco zondag zou vertrekken en was erg bezorgd dat hij niet bij het dopen zou zijn. Ze heeft het stamhoofd erbij geroepen om Jacco te overtuigen te wachten tot na de doop. Natuurlijk wilde Jacco dat voor geen goud missen.

De oplossing

Voor dit jaar zitten de reizen er als het goed is op. Als het goed is, want je weet maar nooit.
Voor volgend jaar zijn de planningen al een aardig eind op weg. Er zullen meer reizen zijn en misschien zelfs bijbelscholen in verschillende dorpen tegelijk.
Waar we vooral tegenaan lopen is dat onze huidige auto wel naar dorpen kan aan de rand van het reservaat maar niet verder het reservaat in kan. Dat betekent in de praktijk veel omrijden wat al snel per reis 600km extra is. Ook betekent het dat dorpen waar we uitgenodigd worden om naar toe te gaan niet bereikbaar zijn voor ons op dit moment. Zelfs als we niet de afgelegen dorpen bezoeken, is het voor onze huidige auto eigenlijk al een stap te ver. Dit jaar is er aan onderhoud door de reizen al 4 keer meer uitgegeven aan onderhoud en reparaties dan andere jaren.
Daarbij komen nog een paar dingen als bagage ruimte en brandstofbereik dat we hebben met deze auto. 
De oplossing is een 4×4 pick-up. Die kan het ruigere terrein aan en heeft ook meer bereik en bagage ruimte.
Dat gaat natuurlijk wat kosten. We hebben uitgerekend dat we voor een 4×4 pick-up  rond de 30.000 euro kwijt zullen zijn. Onze huidige auto levert bij verkoop maximaal 5000 op en dat betekent dus dat we nog minstens 25.000 euro nodig hebben. 

We willen vragen of jullie met ons mee willen bidden dat we deze auto kunnen aanschaffen. Financieel bijdragen is natuurlijk enorm welkom en ook als je een idee hebt hoe je hier bij kunt helpen horen wij het graag.

Het belangrijkste is dat we de opening die er is kunnen gebruiken om deze verschillende stammen te kunnen bereiken met het evangelie zodat ze er zelf daarna ook op uit kunnen gaan. Om de andere volken te bereiken met deze zo belangrijke en levensveranderende boodschap!!

Wilt u ons werk zoals de Haliti Bijbelschool ondersteunen??
Giften kunnen worden overgemaakt op onderstaand rekeningnummer. LET OP! Dit is een nieuw rekeningnummer!
Bankrekeningnummer: NL09 INGB 0009 0609 19
Ten name van: Parousia Gouda Zending te Gouda. 
Belangrijk is het om bij het kopje omschrijving Project Brazilië te benoemen.

Copyright © 2019 jacob lima zutphen, All rights reserved.

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp

Powered by WPeMatico