Nieuwe Hoop en de Haliti bijbelschool




View this email in your browser

Bekijk hier een video impressie van de reis

Het was een lange reis. De heenreis bleek het grootste probleem dat de hoofdwegen naar de dichtstbijzijnde stad echt heel slecht zijn. Ze zitten vol met gaten en soms is er minder asfalt dan gaten. 
Alleen op weg.
Nadat we in de dichtstbijzijnde stad waren aangekomen kregen we het bericht dat Edgard Brinskens en zijn vrouw vertraagd waren en dat wij nu alleen het indianendorp moesten proberen te vinden omdat een van ons nu moest spreken bij het verjaardagsfeest van de kerk daar. 

Bidden.
We hadden wel een telefoonnummer van de voorganger maar die nam de telefoon niet op. De volgende optie is kijken of we in de stad ergens indianen konden vinden (zo doen we dat wel eens  vaker bij andere indianendorpen). Gek genoeg had niemand een idee in de stad waar indianen zouden kunnen zijn en welke kant het reservaat op was. Toen we geen andere ideeën meer hadden zijn we gaan doen wat we als eerste hadden moeten doen, bidden. Direct na ons bidden belde de voorganger. Hij legde uit hoe we bij het indianen dorp moesten komen. Suzana heeft die wat vage instructies op haar hand geschreven. Maar aangezien de instructies vaag waren, waren we al snel de weg weer kwijt. 

Dikke engelen
Aangezien we van onze fouten leren hebben we opdat moment meteen weer gebeden. We waren bij een mega soja farm. En daar zijn we naar de ingang gereden daar stonden “drie engelen” zoals Suzana ze noemde. Het waren drie vrachtwagenchauffeurs die ons de goede richting op konden wijzen. Elijah vond ze wel wat dik voor engelen. We reden nu ineens tussen de soja velden door en moesten een kruising met wat bordjes vinden. Maar weer bidden. Er waren geen kruisingen of bordjes te vinden maar daar kwam ineens iemand van het energiebedrijf aanrijden. Wat die  deed op een onverharde weg tussen een mega sojaveld en een indianenreservaat weet ik ook niet, maar hij was de volgende engel. Hij begreep welke kruising het was en kon ons de juiste richting aanwijzen. Vervolgens komen we in het reservaat waar we op een gegeven moment niet zeker weten welke richting we op moeten. Al rijdend bidt Suzana weer en komen we een grote hangaar tegen waar alle machines van de indianen zijn opgeslagen. Er wonen ook een paar indianen. En die geven aan dat we het pad moeten volgen dat naar de bron van de rivier gaat. 

Pikdonker.
De Haliti indianen zoeken altijd een plek op waar de rivier ontspringt om hun dorp te bouwen. De vraag nu is hoe volg je de rivier naar de bron als het pikdonker is! Maar met een behoorlijke dosis geloof en misschien ook wel een beetje risico zijn we toch doorgereden. Let wel, we waren ondertussen al 50 kilometer van de dichtstbijzijnde stad af zonder bereik en in het pikdonker. We gingen op dat moment de plantages af en de bush in. Om de zoveel kilometer waren er splitsingen en daar kozen we er dan eentje van. Op een gegeven moment konden we ook niet meer ontdekken waar het pad verder ging en daar hebben we na een gebedje een kant gekozen waar ik net doorheen kon met de auto. Er waren geen sporen van andere auto’s en dat is meestal geen goed teken maar omkeren kon ook niet. Uiteindelijk kwamen we in een super glad modderig stuk terecht, maar na een paar honderd meter was het weer een pad. 

 

 


Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad.

Net op tijd.
Uiteindelijk kwamen we na 2 uur rijden (85 km) aan bij het dorp waar de dienst al bijna afgelopen was omdat de sprekers er niet waren. Net op tijd dus. Suzana werd snel naar voren geroepen en de voorganger vertelde dat dit de eerste keer was zover als hij kan herinneren dat iemand alleen de weg vindt naar dit dorp. Maar laten we eerlijk zijn zonder Zijn leiding hadden we het nooit gevonden. Het was daar en is voor ons een mooi voorbeeld dat we op Hem moeten vertrouwen.De volgende ochtend zijn Edgard en zijn vrouw ook veilig aangekomen.

Een bijbelschool in het dorp.
Maar we waren hier niet alleen vanwege de verjaardag van de kerk hier. We waren uitgenodigd om te komen praten over de bijbelschool voor indianen. Op zondagochtend zijn we gaan zitten met verschillende leiders uit het dorp. Er waren ook mensen uit andere dorpen die ook geïnteresseerd waren. Edgard heeft eerst uitgelegd wat het idee is achter de bijbelschool en hoe het werkt. Daarna hebben we gevraagd naar hun reactie daarop. Er waren eigenlijk maar 3 of 4 mensen die reageerden. Als eerste twee voorgangers. Een uit het dorp en de andere uit een ander dorp iets dieper in het reservaat. Ze waren erg enthousiast. Daarna kwam de leraar uit het dorp (zelf ook indiaan) aan het woord en vertelde over hoe via verschillende zendelingen onder wie de ouders van Edgard en van Suzana het dorp bereikt was met het evangelie. Hij vertelde ook dat het nu de tijd is om nog een stap verder te gaan zodat er meer indianen bereikt kunnen worden in andere dorpen. 

Het stamhoofd
Als laatste kwam het stamhoofd aan het woord. Hij wilde vooral weten wie er verantwoordelijk zouden zijn voor de bijbelschool en wie er les komt geven. Met Suzana en Edgard voorop zag hij het wel zitten. Hij zelf had vooral veel geleerd van Suzana’s vader en Edgars vader. Hij had ook de vraag of de bijbelschool de cultuur van de indianen wel zou respecteren. Hij legde daarbij uit dat hij gelooft dat veel in de Haliti cultuur direct verwijst naar de enige waren God. Het scheppingsverhaal is zelfs vrijwel hetzelfde. De man werd alleen niet uit stof geschapen maar uit een bepaalde rots in het reservaat. Dezelfde God van de blanken. Hij wil alleen niet dat de indianen hun cultuur en taal verliezen. Edgard heeft daarna heel mooi verwoord hoe wij daar instaan. Wij proberen zoveel mogelijk allerlei culturele dingen uit de cursus te halen zodat wat over blijft de pure boodschap is. Wij merken juist dat dat de eigen cultuur versterkt. Bij de Halfti indianen zijn de indianen die zich zorgen maken over de eigen cultuur juist vaak christenen. Natuurlijk heeft iedere cultuur een aantal dingen die niet rijmen met de bijbel maar dat lost zich vaak vanzelf op op het moment dat ze dat zelf lezen.

In augustus gaan we beginnen.
Na dit alles nam Suzana het woord en wilde spijkers met koppen slaan. Vraag een : gaan we dit doen. Vraag twee wanneer. Uiteindelijk is besloten om in augustus met de Haliti Bijbelschool in het dorp De Nieuwe Hoop te beginnen. Er worden uit nog drie andere dorpen indianen uitgenodigd om ook mee te doen.

Iets waar we ons van tevoren zorgen om maakte was of er genoeg voorzieningen waren in het dorp. We hadden vernomen dat er een stuk minder voorzieningen zouden zijn. Het bleek mee te vallen. Er is elektriciteit, een keuken, een school/gezondheidspost en een kerkgebouw. Meer dan genoeg om zonder veel moeite aan de slag te kunnen.

Na de vergadering was het tijd om afscheid te nemen. Zion was vrienden gaan maken en die moesten we bij een indianenhut wegtrekken waar hij uitgenodigd was voor een BBQ. Daarna was het echt tijd. Een van de vrouwen uit het dorp hield ons nog net op tijd tegen. Ze wilde Suzana nog een kadootje geven. Het was een schaaltje gemaakt uit de schil van Bamboe. 

De spannende terugreis.
De terugreis besloten we samen met Edgard dwars door het reservaat te rijden. 145 kilometer in de wildernis. We zijn langs verschillende dorpjes gekomen onderweg. Het ging redelijk goed al was er op een aantal plekken wel veel modder wat het nogal glad maakte. Ik zeg redelijk goed maar eigenlijk boven verwachting goed omdat een aantal plekken echt 4×4 wegen zijn en onze auto dat niet is. Na ongeveer 90 kilometer waren we op een redelijk breed weg met rode grond. Die is meestal redelijk stevig. Maar precies toen wij daar reden begon er een hoosbui. Op dat moment kun je weinig. Stil staan is link als er modder naar beneden stroomt en rijden is lastig omdat alles zich in modder omvormt en je kuilen niet goed meer ziet. Edgard had het al moeilijk met de 4×4, onze auto is dat dus niet en is wat lager. Het is een wonder dat we niet vast zijn komen te zitten in de modder. Het enige jammere van dit weekend is wel dat we een plastic deel van de wielkast kwijt zijn geraakt en dat er een lampje en een achteruitrijsensor los zijn. 
We zitten wat dat betreft wel op de limiet van wat kan met deze auto, of beter gezegd iets over het limiet. Een 4×4 is eigenlijk de beste optie voor dit soort werk. 

Een fantastische uitkomst
Al met al dus een avontuur zoals je ze niet kunt bedenken en met een fantastische uitkomst. De bijbelschool gaat daar beginnen en ik geloof dat dat een grote stap is naar het bereiken van alle Haliti indianen en andere indianen in de regio

Rest mij nog iedereen te bedanken die hard voor ons gebeden hebben. Zonder jullie gebeden geloof ik niet dat de reis zo goed had verlopen. Van de heenreis met onze puzzeltocht tot de terugreis maar ook de tijd in het dorp, alles had God zijn hand in.

.

Wilt u ons werk zoals de Haliti Bijbelschool ondersteunen??
Giften kunnen worden overgemaakt op onderstaand rekeningnummer. LET OP! Dit is een nieuw rekeningnummer!
Bankrekeningnummer: NL09 INGB 0009 0609 19
Ten name van: Parousia Gouda Zending te Gouda. 
Belangrijk is het om bij het kopje omschrijving Project Brazilië te benoemen.

Copyright © 2019 jacob lima zutphen, All rights reserved.

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list.

Email Marketing Powered by Mailchimp

Powered by WPeMatico