Indianenverhalen


Met zijn allen naar de Indianen. 

 

Suzana en de jongens naar het indianen dorp van mijn indianen zwager en ik 1400 kilometer bij hun vandaan naar een indianen conferentie in een ander dorp. Het zijn een hele hoop indianenverhalen tegelijk!

Suzana en de jongens!

Als eerste maar even de reis van Suzana en de jongens. De jongens zijn waren al weken van te voren aan het klagen dat het zo lang duurde voordat we weer naar het indianendorp gingen. Gelukkig vinden ze het dus geweldig om er naartoe te gaan. Lekker in het zand spelen en in de rivier zwemen, Bovenop hun indianen oom springen en nog veel meer van dat soort dingen. het maakt het voor ons veel makkelijker om zo’n reis te maken. 

Dit jaar waren er een heel aantal indianendorpen die voor het eerst naar de conferentie kwamen. Het totaal aantal bezoekers was rond de 400 maen zo’n 85 kinderen. 

 

Het kinderwerk bij de indianen.

Vooral die kinderen betekende dus meer werk aan de winkel voor het team van de bijbelschool. We hebben gelukkig genoeg cadeautjes en snoepgoed meedus iedereen heeft wat leuks mee gekregen. Dit jaar hebben we drie verschillende teams het programma laten voorbereiden. Ieder was verantwoordelijk voor een bepaald dagdeel. Zo’n progamma voorbereiden is vaak nog niet zo 

makkelijk omdat indianen nou eenmaal een andere cultuur hebben. Dat betekent dus dat kinderen tijdens het programma misschien de boom in klimmen om vanuit daar alles te kunnen bekijken.Dat blijkt altijd weer even wennen te zijn voor westers stadsvolk. Tijden de doopdienst bij de rivier spelen de kinderen ook gewoon in het water met hun emmertje. Dat hoort er nou eenmaal bij en dat is juist ook wat wij onze leerlingen bij willen brengen: het leren omgaan met andere culturen.

Ik noemde al even de doopdienst. Dit jaar waren er 11 dopelingen. Een van de dopelingen was één van de zoons van mijn indianen zwager. Daar zijn wij dus heel erg blij mee. Een andere dopelinge is een dame die van kleins af aan al het evangelie heeft gehoord. Ze was nog een kind toen mijn schoonouders voor het eerst naar het indianen dorp kwamen. Ze heeft nu eindelijk de stap genomen. Zo zie je hoe het soms een traject van jaren is. We hebben het hier over meer dan 40 jaar.

 

Jacco en de indianen jongeren.

Zoals ik eerder zei was ik samen met een vriend van mij naar een ander indianen dorp. Dit was op uitnodiging van een indianen voorganger. Er werd hier een jongeren conferentie gehouden voor christelijke indianen. De organisatie die dit organiseert is een organisatie die christelijke indianen met elkaar verbind en voorgangers en leiders binnen de indianengemeenschap ondersteunt met informatie en soms ook op andere manieren. Het is voor de indianen en door de indianen.Het grappigste is dat er geen bobo’s rondlopen. De “grote” leiders laten gewoon niet toe dat soort sfeertjes ontstaan. Naast indianen lopen er ook allerlei mensen van organisaties die onder de indianen werken rond. Mensen van Jeugd met een Opdracht, een aantal bijbelscholen speciaal voor indianen maar bijvoorbeeld ook het bedrijf dat de vliegende auto en de tandartsstoel in een rugtas hebben uitgevonden. Het is eigenlijk voor wie met indianen werkt of begaan is de netwerk locatie. Er worden dus tussendoor ook allerlei mensen met elkaar verbonden voor nieuwe projecten.

 

ANDERS DAN ANDERS.

Wat voor mij misschien wel een van de interessantste dingen was op deze conferentie, was hoe deze stam leeft. Het was heel anders dan ik me ooit had voorgesteld. We maken eigenlijk altijd een bepaald beeld in ons hoofd van hoe ze levenmaar dat beeld is altijd maar beperkt. Dit dorp is eigenlijk gewoon een soort wijk aan de rand van een klein stadje. Er staan redelijk gewone huisjes, geen hutten dus. Er is een radio station voor en door indianen. Er staan 4 verschillende kerken. Allemaal eigenlijk heel anders dan bij mij op zou komen als ik aan indianen denk.

ze hebben nog wel hun eigen taal, dansen en andere culturele uitingen, maar verder eigenlijk veel moderner. Ook ben ik nu verschillende indianen tegen gekomen met hoge universitaire opleidingen. Meestal met als doel om de indianen gemeenschap in Brazilië beter te kunnen ondersteunen.

Veel van deze onafhankelijkheid van de indianen is eind jaren tachtig, begin jaren negentig ontstaan.Eer zijn toen door de overheid heel veel zendelingen weg gestuurd, vooral buitenlandse zendelingen. De indianen kwamen er dus alleen voor te staan. Het is fantastisch om te zien hoe ze daar uit zijn gekomen. 

Dit heeft ook tot gevolg dat de indianen zelf ook het een enorme drive hebben om andere stammen te bereiken met het evangelie. Je ziet dus ook steeds meer indianen die de zending ingaan. 

Je zou je bijna afvragen waar je dan als niet indiaan blijft. De indianen zijn wel heel bewust van hun eigen cultuur maar zijn vaak ook heel open. Ze willen graag dat anderen ze helpen en dat anderen ook het belang van zending bij de indianen uitdragen. Eigenlijk adopteren ze je gewoon een beetje in hun indianen wereld.

In het komende jaar zijn er zeker een aantal projecten die hun oorsprong hebben bij deze conferentie maar daar kom ik later nog wel op terug.

 

GEBED.

 

Er zijn wel een aantal algemene gebed punten voor het werk onder de indianen die eigenlijk steeds weer terug komen.

 

1.     Er zijn op het tussen de 250 en de 350 indianenstammen in Brazilië. Een exact aantal kunnen de verschillende organisaties het niet over eens worden. Daarvan zijn er in ieder geval 120 niet bereikt met het evangelie. Dan bedoel ik letterlijk nog nooit. Van de andere zijn soms een aantal dorpen bereikt en sommige misschien het grootste deel. Al met al dus nog een enorme klus om deze mensen te kunnen bereiken. Sommige leven geïsoleerd, anderen hebben al wel contact met mensen buiten de stam.

Bid voor werkers, indiaan of niet indiaan, om deze mensen te bereiken. Bid ook voor vertalers want er is nog enorm veel werk te doen op het gebied van bijbelvertalingen.

 

2. Een ander gebed punt is dat er onder een klein deel van de indianenstammen kinderen gedood worden door de stam zelf. Dit kan zijn omdat het kind ziek is of gehandicapt maar ook tweelingen en kinderen die vanuit ontrouw of verkrachting geboren worden. Men gelooft vaak dat die kinderen het kwaad binnen de stam brengen. 

De Braziliaanse overheid verdedigde dit gebruik door te zeggen dat dit nu eenmaal de cultuur is. Tegenwoordig zeggen ze dat het niet bestaat. Dit terwijl er mensen zijn die dit jaar in een regio van Brazilië 150 verschillende kinderen hebben geteld die om dit soort redenen zijn gedood. dat is in een regio en alleen de gevallen die hij wist.

Er zijn nu vanuit de indianen verschillende projecten die hier een eind aan willen maken. Er zijn opvangplaatsen voor deze kinderen en er zijn opvangplaatsen voor indianengezinnen die vluchten uit hun stam om dit soort redenen. Wat nog mist is dat de overheid meewerkt ,zodat als de situatie zich voordoet deze kinderen geholpen kunnen worden.

daar is dus zeker ook veel gebed voor nodig.

Copyright © 2015 jacob lima zutphen, All rights reserved.

Want to change how you receive these emails?
You can update your preferences or unsubscribe from this list

Email Marketing Powered by MailChimp

Powered by WPeMatico